woensdag 5 juli 2017

C: klein duurzaam cadeautje.

M'n zwager was laatst jarig. En hoewel op middelbare leeftijd de noodzaak van een te ontvangen cadeautje zienderogen afneemt en op het hart wordt gedrukt dat aanwezig zijn al cadeau genoeg is, voelt het toch vaak ook wat saai om met lege handen aan te komen zetten.
Maar iets kleins meenemen is nog niet zo makkelijk, tenminste als je wil dat het ook nog enigszins nut heeft, en iets persoonlijks, en een mate van duurzaamheid. Bovendien is het voor sommige mensen (lees: mannen) ook best lastig om überhaupt wat te verzinnen. Ik zat met een klein dilemma.

Gelukkig schoot me al redelijk snel iets te binnen waarvan ik ook nog zin had om het uit te proberen omdat het me deed denken aan de knutseltafel thuis, vroeger. M'n moeder was destijds niet zo bangig aangelegd als het om gevaarlijke dingen en kleine kinderen ging, en een van de eerste knutselherinneringen die ik kan thuisbrengen van toen was van het inbranden van versieringen in hout met een roodgloeiende naald. Om precies te zijn, een stopnaald in een oude kurk gestoken en een klein gasbrandertje ernaast om het in te verhitten. Ik zie me nog zitten in de bijkeuken. 7 of 8 jaar en super geconcentreerd vanwege de spanning. Zelf had m'n moeder daarvoor zo een houten kast versierd met allemaal puntjes als bloemetjes langs de rand die ik supermooi vond, en als ik me niet vergis heeft die kast allerlei verschillende functies gehad in de loop der tijd, waaronder nog als kledingkast in mijn kamer. (Misschien zelfs ook nog bij Mirjam op de kamer?)

Hoe dan ook, als ik nu een houten spatel zou versieren dan is dat best een nuttig duurzaam en klein cadeautje, toch? M'n zwager houdt van koken, dus dat is alvast toepasselijk. Met zo'n spatel wordt dat vast nog leuker en als het niet bevalt kan het zonder schuldgevoel de kachel in.

Dus dit werd het. Al deed ik het nu niet met een gloeiende stopnaald, maar met een goedkoop puntbrandertje van de hobbywinkel. Ik dacht, ook handig voor het maken van houten plantenlabels die niet verschieten in de zon, maar bijvoorbeeld ook te gebruiken om kurk (onderzetters?) of leer (hondenriempjes?) mee te versieren. Ik kreeg er helemaal zin in. Aankoop geaccepteerd!

Leuk om te doen hoor! En wat ik me ook weer realiseerde bij het maken: het ruikt héérlijk, dat verbrande hout. Een hele typische geur die de jeugdherinnering alleen maar intensiveerde. Ik vermoed dat dat met leer toch iets anders zal zijn, haha.
Voorlopig heb ik alvast weer wat kale houten lepels bijgekocht voor het geval dat ik ergens anders met een zelf gemaakt, maar klein cadeautje aan wil komen zetten. Of voor mezelf uiteraard. Laat ik vooral mezelf niet vergeten!

maandag 3 juli 2017

C: De Poets in de praktijk.

Er is een plan, er is een overzicht en er is actie. Drie weken geleden begonnen aan de "Grote Groene Zomer Poets". In tegenstelling tot de traditionele voorjaarsschoonmaak, die meestal in een weekje werd geklaard, mag ik van mezelf deze zelfverzonnen Zomerpoets over de heeele zomerperiode uittrekken. Voor m'n eigen bestwil overigens, want ook vrije dagen en vakantiegevoel moeten mogelijk blijven. Het is volgens veel mensen een rare keuze om het nu te doen, juist in de zomer, zo zonde van de tijd... Die instelling heeft mij er ook jaren van weerhouden, maar in voor, winter -en najaar heb ik het veel drukker, dan komt er helemáál niets van terecht om er gestructureerd in te duiken.

Er zitten echter twee nadelen aan deze Zomerpoets. Ten eerste dat je door de langere periode van uitvoering de moed er moet in zien te houden. Er zijn gaandeweg onderbrekingen en afleidingen uiteraard. Gelúkkig zijn er onderbrekingen, moet ik ook zeggen, maar het gevaar dreigt wel dat je daarna niet zo makkelijk de draad weer oppakt als je niet uitkijkt. Van alle kanten krijg ik ook enigszins demotiverende opmerkingen te horen. Werkelijk niemand die zegt, Goh meid, wat héérlijk zo'n schoonmaak, goed idee! Nee, eerder word ik op z'n minst een beetje dubieus aangekeken, alsof de truttige bekrompenheid van me af druipt. "Jij liever dan ik", denken ze meestal hardop.

Nu dat ik zo'n drie weken op weg ben, waarvan er 6 volle schoonmaakdagen zijn geweest, heb ik er veel over nagedacht. Waarom is iedereen eigenlijk in het algemeen zo negatief over schoonmaken of huishouden? Omdat het inmiddels als dom onbetaald werk is bestempeld? Zonde om daar je kostbare tijd aan te spenderen? Typisch vrouwenwerk?
Confronteert al het opruimen mensen misschien teveel met hun verzamelde rommel en overconsumptie? Of zien we niet dat lui voor de tv hangen eigenlijk ook zonde is van onze kostbare tijd? Draagt poetsen niet bij aan ons opgepoetste mega-interessante imago? Is er geen waardebepaling tussen lekker laks zijn aan de ene kant (goed) en een poetsstoornis hebben aan de andere (fout)?
Ik weet het eigenlijk niet, ik weet alleen dat nu ik een poosje bezig ben en de klusjes van mijn Grote Poets-Lijst voor een redelijk hap al zijn afgestreept, ik enorm geniet van de plekken in huis die al wel onder handen zijn genomen. Die geven lucht en rust.

Dat brengt me wel tot nadeel nummer twee.
De plekken die inmiddels al wel zijn gedaan moeten vanaf nu natuurlijk ook worden bijgehouden, wil ik het ten minste een beetje lopende krijgen en niet weer alles opsparen tot de volgende Grote Zomer Poets. Dus het is zo dat daar een paar dingen tussen zitten die je er gewoon bij moet gaan doen, alwéér. Náást de dingen van de Grote Poets. Dingen die je dus niet opnieuw kunt afstrepen van de lijst helaas, wat toch een beetje voelt alsof ze het einde van die lijst dus vertragen. De traditionele Voorjaarsschoonmaak de week voor Pasen had daar geen last van. Dat was flink doorbikkelen en daarna pas bijhouden. Niet én én. Het maakt het iets zwaarder.

Om het voor mezelf doenbaar te houden, is de lijst op het toilet een groot houvast. Het geeft overzicht en inzicht. Het afstrepen werkt heel motiverend. De flexibiliteit óók trouwens. Ik kan doen waar ik het minst hekel aan heb of wat het beste in de beschikbare tijd past, op dat moment. Het maakt niet uit wát ik doe, als het maar op de lijst staat. Het best werkt als ik meteen 's ochtends start. Eerst honden uitlaten, ontbijten en dan aan de slag. Kleine of grote klus, het begin is dan gemaakt en vaak is alleen het begin genoeg om een hele of halve dag door te gaan.

Wat óók werkt is als ik de klus waar ik mee bezig ben anders bekijk. Als ik de keuken schoonmaak doe ik alsof het de keuken is van een toprestaurant. Uiteraard moet die goed schoon zijn, dûh! De badkamer wordt dan een openbare sauna, de slaapkamer een hotelkamer, de woonkamer een lounge-plek van een hip café etc. etc. Voelt minder truttig en meer noodzakelijk. Het is bedrog, maar het werkt wel! Voor mij althans.

Verder staan er doosjes klaar. Bij het opruimen worden spullen meteen gesorteerd. Wat kan naar de kringloop, wat mag weggegeven worden, wat moet gerepareerd? Doosjes voor de kringloop breng ik ook snel weg trouwens, liefst dezelfde dag nog. Dan voelt het niet zo massaal en blijft het niet in de weg staan. Bij dat uitsorteren hou ik enigszins het principe van Marie Kondo aan. Wie kent haar niet? Is een ding nuttig of geeft het je een geluksgevoel, dan mag het blijven. Staat het er uit plichtsbesef of in de weg te niksen dan is het exit. Sindsdien kan ik een stuk beter afstand doen van spullen die ik misschien ooit (nooit) kan gebruiken of spullen die ik gekregen heb maar nooit zelf zou hebben gekocht. Maar verder vind ik haar methode te drastisch. Ik kan echt met veel interesse kijken naar minimalisten of tiny house-bewoners, maar het zijn volgens mij nooit erg creatieve mensen in de zin dat ze van het soort zijn dat dingen máákt of veel hobby's heeft. (Eerder werkzaam in virtuele werelden of veel reizen.) Ik hou van een  huis met een roerige ziel, een nest waarin je ziet dat er gewerkt en geleefd wordt en niet zo direct in een catalogus kan. Rommel is niet per definitie troep in mijn beleving. Leegte is niet per definitie rust.

Ik hou me steeds maar voor dat deze Grote Groene Schoonmaak een cadeautje is aan mezelf, voor straks. Dat m'n huis een klein bedrijfje is wat ik aan het stroomlijnen ben, dat dit poetsen geen afbreuk doet aan m'n enorme hippe, zelfstandige, culturele en creatieve zelf, maar eerder een ode aan m'n veelzijdig- en zelfredzaamheid. Zo!

Hoe dat Groene nu precies in de praktijk gaat zal ik een volgende keer uitleggen. Is eigenlijk bizar eenvoudig en doeltreffend. En goedkoop ook nog. En gezonder. Waarom niet iedereen het zo doet is me een raadsel.

woensdag 21 juni 2017

C: Een schoon plan

Na de eerste serieuze schoonmaakactiviteiten van het grote was-weekend van afgelopen week is de spits er wat de Grote Groene Zomer Poets betreft op z'n minst vanaf gebeten. Ik vond het tijd worden voor een structureel overzicht. Eens zien met wat voor beest we te maken hebben, nietwaar? Want er doemden zoveel klusjes bij me op dat het haast niet te onthouden was allemaal. Als ik niet een béétje een idee krijg wat het werk allemaal inhoudt kan ik me er ook niet goed op instellen, laat staan een planning op loslaten. En zonder planning heeft het bij mij niet erg veel slagingskans, vrees ik.

Allereerst pakte ik een paar blaadjes, voor elke ruimte in huis één, en schreef daarop alles wat me te binnen schoot aan schoonmaak- en opruimklusjes daarvoor. Zoveel mogelijk onderverdeeld in kleinere haalbare taken ook.

Die lijstjes liet ik een poosje op tafel liggen voor als me nog iets te binnen schoot. In ieder geval had ik zo het grote overzicht al bekend, best veel.

Vervolgens heb ik even zitten dubben hoe ik de planning aan ging pakken. Eén van de mogelijkheden om uit te proberen was om het in de vorm van een "bullet journal" te gieten. Dat is een populair analoog logsysteem wat in de basis schijnbaar heel simpel en eenvoudig werkt adhv symbolen. (Er zijn op Pinterest veel persoonlijke voorbeelden van te vinden maar dan voornamelijk van mensen die er een heel uitgebreid boekwerk cq kunstwerk van maken, rijk geïllustreerd en handgeletterd maar daarin de meest onzinnige dingen zetten. Bijvoorbeeld hoeveel kopjes water ze op een dag drinken en inplannen wanneer ze weer aan hun bullet journal moeten werken, aah.. Ziet er prachtig uit maar hoeft dus niet per se zo versierd en dus bewerkelijk te zijn.)

Toch leek het me uiteindelijk beter om er geen échte planning op na te houden. Ik bedoel, als je iets groots in een korte tijd moet klaren is het vast heel handig, maar ik hou hier geen traditionele voorjaarspoets van één week. Ik hou de uitgespreide zomerpoets. Die mag er véél langer over doen en dan is er meer ruimte voor tussentijdse aanpassingen. In hittegolven ga ik écht de zolder niet opruimen, en op regenachtige dagen kan er geen was aan de lijn buiten. Maar dat kan ik allemaal nu nog niet incalculeren. Daarnaast, wil ik in de zomer het gevoel hebben dat ik een streng to-do lijstje moet afwerken? Nee.    Dus ik hou het bij een mooi groot inzichtelijk overzicht om me dagelijks te confronteren. Er staat genoeg op en zolang ik het voornemen vasthou om de klus op het eind van de zomer af te hebben kan ik steeds ter plekke de dingen uitkiezen die het handigst zijn, of waar ik die dag het meest zin in heb. Bovendien kan m'n man zo ook makkelijker bijspringen. Het excuus dat hij niet weet of ziet wat er gedaan moet worden qua huishouden is meteen getackeld.

Dus nu hangt deze er, inderdaad heel strategisch op de wc-deur, ter overzicht voor iedereen die zich geroepen voelt. De onderverdeling is in de categorieën: Gang, Toilet, Trap + Overloop, Woonkamer, Keuken, Kelder, Slaapkamer, Badkamer, Kantoortje, Zolder, Buiten en Algemeen.

Naast alle grotere en kleinere klusjes per categorie, die ik voldaan kan doorstrepen als ze gedaan zijn, schrijf ik er ook op wannéér ze gedaan zijn en wanneer ik vind dat ze weer herhaald zouden moeten worden. Elke week? Eens per maand? Volgend jaar? Zo kristalliseert er zich hopelijk vanzelf een schoonmaakrooster uit.

Het is overigens wel noodzakelijk dat je een einddatum in gedachte neemt zodat je in ieder geval de periode duidelijk hebt en weet waar je naartoe werkt, anders bestaat het gevaar dat je blíjft uitstellen. Ik heb die voor mezelf vastgezet op 25 augustus. Het leek me lang genoeg om de hele klus te klaren en tussendoor ook nog voldoende vrije tijd te hebben voor vakantie en broodnodige spijbeldagen. Ik bedoel, het is óók zomer hè?

Inmiddels kruipt de zomerpoets hier steeds meer in de gesprekken door. De meeste mensen in m'n omgeving zijn nu wel op de hoogte en vinden het op z'n minst amusant. Het lijkt niet helemaal meer van deze tijd en afhankelijk van met wie je spreekt wisselen de reacties enorm. Sommigen vinden het totale onzin en nodeloos ouderwets, zonde van de kostbare tijd. Met anderen bespreek ik strategieën of worden herinneringen aan vroeger tijden opgehaald. Zelf wissel ik ook soms tussen die twee uitersten trouwens, maar ik hou m'n oog op het eindresultaat. Ik wil ervaren hoe dat nou eigenlijk is, een compleet schoon, opgeruimd en georganiseerd groen huishouden (maar nog wel steeds leefbaar en met ruimte voor creatieve rotzooimakende uitspattingen uiteraard!)

donderdag 15 juni 2017

C: Kleine wasjes, grote wasjes...

Dat het idee van een Grote Poets zich steeds meer aan me opdrong kreeg afgelopen weekend voor het eerst vaste vorm. Er was prachtig weer voorspeld hier in het zuiden van het land. Temperaturen tegen de 30 graden zelfs. Het leek me ideaal om een "Groot Was Weekend" te plannen. En dan niet de gewone was zoals kleren en handdoeken, want wat voor statement maak je daar nu mee in het kader van de-officiële-start-van-De-Grote-Zomer-Poets? Nee, het moest wel iets exclusiefs zijn.
Ik begon maar eens met het wassen van de stoffen bekleding van de bank.
Dat is overigens niet geheel uitzonderlijk want dat gebeurt hier sowieso al jaarlijks in de zomer (en soms ook incidenteel als we iets gemorst hebben.) Maar toch, nog steeds een grote klus.

Nu wassen we hier normaal gesproken met m'n eigengemaakte wasmiddel. Maar die was al een tijdje op en met al die drukte was het maken van een nieuwe portie er steeds bij ingeschoten. De laatste tijd wassen we dus gewoon met een ecologisch waspoeder uit de supermarkt. Maar voor vandaag pakte ik de wasnoten er eens bij. Kennen jullie die? Groener kun je de was volgens mij niet doen want ze zijn helemaal plantaardig.

Je doet 4 hele (of 8 halve) noten in het meegeleverde waszakje en doet dat bij de was in de trommel. Dat zakje is dan 3 keer te gebruiken voor je de inhoud weer moet vervangen met nieuwe wasnoten. De oude kunnen gewoon op de composthoop. Magisch toch?
Als je nou ook nog eens het ecologisch wasprogramma kiest op je wasmachine dan scheelt dat ook een stuk. Het programma doet er langer over maar is wel energiezuiniger omdat er tussendoor veel weektijd zit waarin de machine feitelijk een poosje niets doet maar het wasmiddel de tijd krijgt om z'n werk goed te doen.

Oók een stuk groener: De was lekker laten drogen aan de buitenlucht. Ik héb niet eens een wasdroger trouwens, dat vind ik persoonlijk zo'n overbodig apparaat. Op zolder hangen wat lijntjes als het buiten te nat is. Gaat ook prima.

Ondertussen werd de bank van alle kanten goed afgezogen. Geen geld gevonden helaas, wel veel zand van de hondenpootjes. En misschien wel de zwaarste klus; het uitkloppen van alle kussens met een heuse mattenklopper.
Eenmaal aan de zuig herinnerde ik me trouwens dat je een schoonmaak officieel beter van boven naar beneden kunt doen, dus ik keek eens kritisch naar het plafond en de muren. Jeetje nou, als je erop let dan zie je inderdaad allerlei kleine stofdraadjes en spinnen-rag hangen. Haast onzichtbaar, maar toch. Nu ben ik geen arachnofoob zoals Mirjam, dus normaal kan ik prima en ongestoord leven met zulk soort ragfijne draadjes boven m'n hoofd, maar de Grote-Poets-Mentaliteit raakte steeds meer doordrongen. Nu we tóch bezig zijn doe ik het ook goed óók! Weg met die stofdraadjes. Spinnetjes werden netjes levend buiten gezet. Die beestjes opzuigen, dat dóe je toch niet?
Eenmaal op de stoel en alles bezien van een hoger perspectief kwam er weer een volgende openbaring tegemoet. Die plafondlampen, wat zijn die eigenlijk viezig, daar zie je normaal gesproken van onderen niets van. Dus hup, die werden er ook maar afgehaald en nat afgedaan.
Ik kan je zeggen, als je op die manier naar je huis gaat kijken dan kun je echt de hele dag bezig blijven. De omvang van de Grote Poets begint daarbij ook langzaam door te dringen. OMG, wat heb ik me nu weer voor project op de hals gehaald?


's Avonds werd ook alvast één van de twee boosdoeners wat betreft de zandpootjes onder handen genomen. Sorry Raafje, maar ik ga je even knippen, die lange vacht is ook veel te warm toch. Zo lekker kort en frisgewassen is ze nu weer dat ze meteen mocht plaatsnemen op de schone bank, ze was het kleine wasje ter afsluiting van de eerste dag. Ik was dóódmoe!


Desalniettemin vol goede moed begonnen aan de tweede dag van dit was-weekend. Nu de beurt aan de gordijnen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ze in de 10 jaar dat ik hier nu woon nog nóóit gewassen heb. Geen idee of dat schandalig is of niet, maar vandaag kwam er dus verandering in. Nu heb ik niet heel veel gordijnen dus dat was wel te doen, leek me. Maar dan vond ik dat ik maar meteen de ramen moest wassen óók. Liefst álle ramen van het huis meteen maar.

Terwijl de machine stond te draaien begon ik eerst met een ander irritatiepunt rondom het raam. Het verven van een afgestoten hoekje muur waar ik me haast elke dag aan erger als ik de gordijn open of dicht trek. (Ik had warempel nog een restje daarvan in huis, ook al 10 jaar oud.)  Deze kleine details geven me straks het langst voldoening, denk ik hoopvol.
Maar ook nu gebeurde hetzelfde als gisteren. Met m'n neus zo dicht op het één, viel m'n blik meteen op iets anders. Die ventilatieroosters daar lijken wel verstopt zeg. Wat een smerigheid zit daarop.

Ook nog nooit onder handen genomen, nee. Het is gewoonweg nooit bij me opgekomen zelfs. Tandenborsteltje en wat zuiveringszout en het verschil werd al snel duidelijk. Gadverdamme. Dit is wel het systeem dat de frisse lucht in de woonkamer verzorgt. Lekker fris allemaal. Met schrik richting overkant van de woonkamer. Uiteraard hetzelfde verhaal, en het roostertje in de keuken ook al! Oeps.

Nog iets, dat plastic gordijnrails waar wijlen mijn schoonvader (de oorspronkelijke en eerste bewoner van dit huis) z'n vitrage aan had hangen, is die ook niet een beetje gelig? Ik huiverde bij het idee dat dit misschien zijn rookaanslag nog was die al langer dan 10 jaar lekker is blijven plakken. Dat me dat nooit eerder is opgevallen! Ook hier een tandenborsteltje en wat zuiveringszout om het schoon te borstelen, daarna een sopje van groene zeep erover en het was weer wit. Niemand die het opvalt maar als je het weet dan voelt het toch een stuk fijner.

De ramen wassen werd het volgende punt op de agenda, nadat ik weer een nieuwe lading gordijnen in de wasmachine had gestopt en tussendoor een zwemwandeling met de hondjes had gehouden.
Ik vind dat niet eens de ergste klus. Het maakt alles zoveel lichter in huis, maar mijn beleid beperkt zich voornamelijk tot het woonkamerraam aan de voorkant. Die doe ik standaard zo eens in de anderhalve maand. Omdat die van de straatkant te zien is en de hondjes daar vaak hun natte neuzen op drukken. Het raam aan de achterkant doe ik al 2x minder want daar hangt een afdak boven en is daardoor minder snel vies. De ramen bóven kan ik makkelijk een jaar of langer ongemoeid laten, wie valt dát nou op?

Ik was de ramen met alleen water. Niks geen spul erin. Wel een microvezeldoekje om de ramen goed mee te kunnen boenen. Vliegenpoepjes zijn het vervelendste, die vallen niet altijd op tot je ze als streepjes uittrekt waardoor je weer opnieuw kunt gaan boenen. dus meestal boen ik standaard 2 keer, klinkt veel maar is eigenlijk zo gedaan. Verder heb ik een lekkere zware koperen trekker. Die ligt heerlijk in de hand. En mijn truc is om daarna het raam over te gaan met een prop oude krant. Werkt als een tierelier tegen strepen en voelt heerlijk basic. Het oude water kan overigens na afkoelen meteen bij de plantjes. Zonder spul erin kan dat geen enkel kwaad. Alle kozijnen werden afgedaan met een sopje groene zeep en alle onzinspullen van de vensterbank opgeruimd.
(een vriendin vertelde me dat zij altijd alleen een gesneden ui in het waswater voor de ramen deed, tegen strepen. Ik vind het een beetje zonde van de ui, maar als je geen kranten in huis hebt kan dat ook een alternatief zijn ipv...weetikveel wat je gebruikt.)


Afgezien van de woonkamer ben ik boven niet verder dan het slaapkamerraam gekomen. Toen vond ik het wel weer welletjes eigenlijk. Bovendien moesten ook alle gordijnhaakjes weer in de gordijnen gefriemeld worden, en opgehangen.

En deed ik toch maar liever ook de hondendekentjes in de was, en klopte alle bedjes uit. Waarna tenslotte ook zandpoot nr. 2 aan de schaar moest geloven. Geen vóór-foto gemaakt, wel een heel zielig kijkende na-foto. Sorry Doka, maar wat ben je weer mooi nu!

Moe maar voldaan in bed. Al was het de volgende dag weer gewoon maandag en lagen er een paar drukke werkdagen op me te wachten. Het begin is in ieder geval gemaakt! De Grote Schoonmaak officieel begonnen.
Ik ben benieuwd, hoe vaak wassen jullie de ramen? En wat voor middelen gebruik je daarvoor?
En zijn er meer die in geen 10 jaar de gordijnen in de was hebben gedaan?

dinsdag 13 juni 2017

C: De grote groene schoonmaak, het voornemen.


De grote schoonmaak, wie doet dat nog? In mijn omgeving en vriendengroep ken ik er geen één. Eerlijk gezegd voel ik zelf nou ook niet bepaald aandrang als het om intensief huishouden gaat. Mijn huis is over het algemeen een gezellig rommeltje. Ik wijt dat aan creatieve beroepsdeformatie. Overal liggen wel gestarte projectjes, halve plannen of een wisselend scala aan rondslingerend gereedschap. Niet dat het er een halve werkplaats is, maar er is in ieder geval duidelijk te zien dat er gewerkt en geleefd wordt en dat ik niet stante pede in de paniekstand schiet als men er eens met modderpoten binnenloopt.

Dat mijn moeder vroeger een quote op de wc had hangen zal ook wel meegespeeld hebben. Daarop stond: "Het beleid in dit huis is gericht op de vrijheid en geestelijke ontplooiing van eenieder. Daartoe wordt er zo weinig mogelijk dom werk gedaan." Het was met de hand geschreven en strategisch opgehangen. Tot op de dag weet ik nog steeds niet of ze het destijds zelf verzonnen had of dat ze het uit het feministisch maandblad had opgedaan. Hoe dan ook, ik ken het nog steeds uit m'n hoofd dus op mij heeft het in ieder geval indruk gemaakt.

Dat huishouden dus, gaat bij mij over het algemeen naar tijd en inzicht. Dat kan enorm fluctueren. De schoonmaak van woonkamer, keuken en toilet hebben altijd eerste prioriteit maar daarna is het eigenlijk een kwestie van de geest krijgen..of houden. Dan schieten zaken wel eens over, wat best lang uit te houden is. Ik kan volmondig beamen dat ik NOOIT alles op orde heb, of zelfs niet in de buurt van op orde. Ik ben al blij als het hier en daar lokaal soort van op orde is. Hoewel het bekend is dat het menselijk wel mogelijk moet zijn, heb ik er volgens mij geen aanleg voor.

Toch wil ik dat wel eens testen, dacht ik de laatste tijd steeds vaker. Vooral de afgelopen maanden (lees: jaar) zijn zó druk geweest dat ik meer dan ooit leunde op het wel en wee van een automatisch lopend huishouden. Maar als je hoofd met andere zaken bezig is komen feilbare systemen ongenaakbaar aan het licht. Rommelhoekjes groeiden genadeloos, herstelwerk bleef liggen, looppaadjes werden smaller, spullen raakten kwijt, boodschappen werden vergeten...Kortom, het was een wonder dat alles buitenshuis zo georganiseerd liep maar binnenshuis werd het pijnlijk duidelijk dat er in de basis wel iets verbeterd mocht worden.

Hoe heerlijk zou het zijn als het allemaal wat makkelijker werd, in huis. Als schoonmaken een kwestie is van bijhouden in plaats van aanpoten. Dat boodschappen efficiënter worden gedaan, dat alle spullen een eigen plek hebben, dat de ruimte minder wordt ingenomen door onzin-dingen, dat de bezem door de administratie gaat, enz enz. Dat moet toch aan te leren zijn? Ik besloot dat dat mijn zomerproject van dit jaar ging worden. Ik ga het huis én mijn gedrag huishoudelijk in kaart en op orde brengen. Bam!

Mijn voorlopige eerste plan van aanpak is dat ik eerst in de modus moet komen en dat die modus vervolgens hopelijk naar inzichten en inspiratie gaat leiden. Aangezien we het hier hebben over zowel opruimen áls schoonmaken áls andere huishoudelijke taken die het leven in de toekomst moeten gaan versimpelen kun je volgens mij het beste beginnen met iets wat je een goed gevoel geeft. Iets makkelijks met een groots effect. En aangezien mijn huis nu visueel best wel een chaos is begin ik dat aanzetje op het gebied van de Poets. Met de bedoeling dat dat het beginnetje wordt van "De Grote Zomer Schoonmaak-Poets" welteverstaan, want we dromen groot! En schoonmaken leidt vast ook tot opruimen. Ik vind het een strak plan!

Het wordt uiteraard wel een Groene Grote Schoonmaak trouwens. Ik wil bewijzen dat je met eenvoudige milieuvriendelijke hulpmiddelen prima schoon kunt maken. Grootmoeders trucjes komen dan goed van pas! Soda, azijn, zuiveringszout... here we come!

Mijn stok achter de deur qua slagingskans is om het wereldkundig te maken. Hier en in de buurt zeg ik bij dezen: "Ik hou de komende tijd heel ouderwets de Grote Schoonmaak." Hoe meer mensen het weten hoe meer ik het gevoel krijg dat ik er ook aan moet voldoen. Tips, morele steun of bijval zijn uiteraard van harte welkom. Niet elk stapje ga ik delen op de blog want ik denk dat jullie daar gek van zouden worden, maar het een en ander zal ik wel uit de doeken doen. Uit de stofdoeken, haha.

Succes Chantal!

maandag 12 juni 2017

Eerste lustrum


Stiekem is het opeens zover. Ons eerste lustrum. Vandaag precies 5 jaar geleden zag deze blog voor het eerst het licht. We kwamen er eigenlijk per toeval een paar dagen geleden achter.
Afgelopen week zijn Mirjam en ik namelijk geïnterviewd door het tuintijdschrijft "Tuinseizoen" voor hun rubriek "groene blogger" waar we in augustus een plekje in krijgen. Het zorgde ervoor dat we eigenlijk voor het eerst een heuse blog-vergadering hielden om antwoorden te formuleren voor dat interview. Een van de eerste vragen was, "Wanneer zijn jullie begonnen." Nou, precíes 5 jaar geleden dus. Maf hoe snel dat gaat. We stonden er zelf ook een beetje van te kijken.

Voor ons de gelegenheid om jullie dierbare lezers/volgers óók weer eens officieel te bedanken voor deze mijlpaal. Want zonder publiek is er niks aan, moge dat duidelijk zijn. We zijn oprecht heel blij met jullie reacties en complimenten die we doorgaans krijgen. Voor ons is het een bewijs dat wat we met veel liefde en plezier doen ook gezien en gewaardeerd wordt. Dat is waar we het ook voor doen trouwens, om kennis en ervaringen te delen en zo de wereld een stukje leuker en makkelijker maken.

Ook al is het soms bij tijden wat rustiger op de blog, we zijn geenszins van plan om te stoppen. Blijf voorlopig maar rekenen op berichtjes uit onze huis, tuin en keuken. Lekker zonder advertenties of ander gezeur. Hopelijk kunnen we zo het gevoel blijven doorgeven waar we zelf ook zo goed op gedijen. Dat van een soort nostalgische huisvlijt, kleinschalig stadsboeren en op z'n tijd lekker ontspannen.

vrijdag 2 juni 2017

C: Ei-ndelijk!

Er heeft zich een klein wonder voorgedaan in het kippenhok afgelopen week. Voor het eerst sinds 583 dagen heeft Popo, de bruine kip, weer een eitje gelegd! Hoezee!

Het is ontegenzeggelijk háár eitje, en niet die van Fops. Het verschil is voor mij altijd heel duidelijk geweest. De eitjes van Fops zijn namelijk altijd ruwer en met witte spikkeltjes erin. Die van Popo zijn glad en egaal, precies zoals degene die nu opeens weer in het legnest lag.
Ik schreef er eerder dit jaar al over dat de eier-productie hier zo dramatisch was afgenomen. Popo was in het begin echt een superkip die zelfs door de heftige rui heen nog trouw haar eitjes bleef leggen, maar twee winters terug gaf ze er opeens de brui aan. Fops is nog een jaartje langer doorgegaan maar vond dit voorjaar dat ze na één eitje eigenlijk ook wel kon stoppen. De kippen gingen 100% op non-actief.

Nu zijn Orphington-krielen niet gefokt op een grote eier-legproductie. Maar de verwachting dat ze zo'n 170 eitjes per jaar zouden moeten leggen is bij mij nooit gehaald, zelfs niet in hun productieve jonge jaren. (Al heeft dat er misschien ook mee te maken dat ik geen kunstmatig licht gebruik om de kippen te forceren door te blijven leggen als het daglicht af gaat nemen.)
Maar toch is het wel even slikken als je helemáál niets meer aan eitjes kunt rapen. De gezelligheid is er niet minder om maar het voelt ook heel erg als een indicatie dat er iets niet helemaal goed zit.

Nadat bleek dat er bij Popo geen acute gezondheidsproblemen de kop opstaken om de eierloosheid te verklaren, ging m'n gedachte al snel naar de andere kant van het spectrum, zoals ook Lammert in zijn reactie al concludeerde. Waarschijnlijk is ze iets teveel verwend en daardoor te zwaarlijvig geworden om nog eitjes te produceren. Orphingtons vallen onder de zwaardere rassen en hebben de neiging om snel dik te worden als ze niet veel bewegen. En eerlijk is eerlijk, Popo was altijd al wat zwaar geweest maar nu wellicht wel iets té. Het leek me een logische verklaring voor haar situatie.

Ik besloot over te gaan op een andere voer-stijl voor de meisjes. De granen werden voortaan gefermenteerd  (link hier) en zolang ze niet broeds of in de rui schieten wordt het snoepen van meelwormpjes drastisch verminderd naar één keer per week. Groenvoer blijft er in overvloed.


De reden dat ook Fops, de grijze kip, er inmiddels qua eitjes de brui aan gaf vond ik in de loop van afgelopen maanden wat zorgwekkender. Zij ziet er misschien wel dikkig uit door haar bolle veren maar is in werkelijkheid vederlicht. Geen zwaarlijvigheid te bespeuren. Wel viel me op dat ze vaker ging liggen en wat zwaarder ademde. Niet in de zin van benauwd en open bek, maar eerder alsof ze iets diepere teugen moest nemen. En ik zag dat haar kammetje soms wat donkerder werd. Paarsiger dan die van Popo in ieder geval. Al krijg ik dat op de foto niet helemaal duidelijk zichtbaar. Verder maakt ze totaal geen zieke indruk.

Nu kan een paarse of blauwe kam meerdere oorzaken hebben.O.a hart -of longproblemen waardoor ze bij inspanning iets zuurstoftekort oplopen en de kammen donkerder kleuren. Maar soms óók omdat de kip teveel eiwitrijk voedsel krijgt en zichzelf zo lichtelijk "vergiftigd". Dit komt voor bij kippen die minder/geen eieren leggen waarbij ze normaliter veel eiwit verbruiken, maar wél het legvoer eten dat eiwitrijk is om de eierproductie juist te ondersteunen. Oudere kippen of hanen hebben daar om die reden dus sneller mee te maken.

Het zou zomaar kunnen. Al zou je die donkere kammen dan eerder bij Popo verwachten omdat zij al langer eierloos rondloopt, en verklaart het niet haar diepere ademhaling, maar toch... Het kán meespelen.  Ik wil het graag geloven want liever dát dan een hart -of longprobleem, wat minder makkelijk of niet te verhelpen is. Na wat speuren kwam ik dit kippenvoer tegen. Speciaal samengesteld voor oudere kippen en hun specifieke voedselbehoefte. Ze krijgen dit nu 50-50 in combinatie met het gefermenteerde biologische kippenvoer.

Het eitje van afgelopen week doet in ieder geval vermoeden dat er íets in positieve zin aan het veranderen is. Ik heb geen cijfers om het aan te staven want heb Popo niet aan weegsessies onderworpen, maar het is ontegenzeggelijk een grote doorbraak dat ze na anderhalf jaar weer eens een eitje heeft geproduceerd. Met Fops gaat het na de afgelopen paar maanden nog steeds hetzelfde. Geen rare ziekelijke symptomen behalve dan dat haar kammetje nog steeds wat donkerder is en ze ietsje dieper ademhaalt. En geen eitjes meer legt. Ze lijkt er niet veel onder te lijden dus misschien maak ik me onnodig zorgen en kan ze hier goed oud mee worden. Ze hebben in ieder geval de Brabantse hittegolf van afgelopen week prima doorstaan en scharrelen nog steeds vrolijk rond met z'n tweetjes. Zo gezellig.

zondag 7 mei 2017

M: Ontroesten van gereedschap, als het te erg is geworden...


schop 1



Tja, dat krijg je ervan...

Mijn opbergkast op de moestuin had een lek in het dak. Het plastic waarmee ik het plankendakje waterdicht probeerde te houden was door de storm, door de tijd of anderszins los geraakt en daardoor had de regen de afgelopen winter redelijk vrij spel. En het resultaat laat zich raden...
Het blogbericht van Chantal over het onderhouden van gereedschap kwam dus als geroepen! Zie voor link hier.
Ja, gereedschap verzorgen, dat was wel nodig.
Alleen waren mijn schoppen en schoffels aan een (nog) rigoureuzer beurt toe.

Na het zoeken op internet kwam ik deze methode tegen, makkelijk ook nog, voornamelijk wachten.
Dus dat werd een experimentje, genoeg geroest gereedschap in voorraad! En ja, het werkt!


schop 1



Dus voor al diegene die wel eens een lekkend schuurtje hebben of de schop vergeten zijn binnen te zetten, of op marktjes een verroest stuk gereedschap tegenkomen (mijn zoon bv...) hier een makkelijke, luie schoonmaakactie.
Om te ontroesten. Het invetten, de stelen schoonmaken/schuren, invetten en vijlen komt daarna, zie het blog van Chantal maar dat is zo gebeurd en het knapt er zo mooi van op ook nog!

Nodig:
- geroest gereedschap
- wc papier/keukenpapier
- schoonmaakazijn (in spuitbus)
- plastic zak waar je gereedschap inpast
- tijd, afh. van de graad van roest: 1 tot meerdere dagen
- sopje en schuursponsje voor daarna

stap 1:
pak je gereedschap in in enkele lagen wc papier en leg het in een plastic zak



Stap 2:
pak je spuit met schoonmaakazijn (dit is van een hoger percentage dan gewone azijn en werkt dus sneller...) en spuit al het papier dat je om het gereedschap hebt gewikkeld, goed nat. Als je dit doet als je gereedschap in de plastic zak zit, heb je geen last van de nevel en komt de schoonmaakazijn alleen daar waar je het wil, en niet op de omgeving.



stap 3:
zorg dat het natte papier je gereedschap overal goed raakt. Alleen daar werkt het... Wrijf het goed glad, doe dit over het plastic, dan heb je nergens last van. Knoop de plastic zak dicht met zo min mogelijk lucht erin. Houten stelen vinden de azijn minder leuk, dus probeer dat niet te raken.




stap 4:
Zet je gereedschap weg, 1 dag of langer. Deze schoppen hebben 3 dagen gewacht voordat ik er de tijd voor had om naar te kijken. Dat was geen probleem. Leg er alleen een extra plastic zak onder voor de zekerheid.





 stap 5:
Maak de zak open, veeg het papier weg, verwen je gereedschap met een sopje, kijk of je nog even een staalsponsje gebruikt (doe ik wel voor de losse roest nog)



klein stukje links met staalsponsje, rest nog niet


stap 6: tadaa!
Niet compleet roestvrij maar wat een verbetering!!
laten drogen, invetten en de steel onder handen nemen.
En bijna het leukste... een scherp randje eraan vijlen!


schop 1


Deze mag voor ronde 2... Die was er het ergste aan toe! Maar komt goed.

schop 2




En dit is waar de roest is gebleven!!





zondag 26 februari 2017

C: Kippenvoer fermenteren.


Het is een tijdje geleden dat ik iets over m'n kippetjes heb geschreven, Popo en Fops. Ze lopen hier nog steeds vrolijk in de rondte, blij dat de dagen weer wat gaan lengen. Inmiddels worden ze deze zomer al 4 jaar oud. Op zich nog niet zo heel oud, maar toch is de eierproductie hier gemiddeld al een poosje dramatisch afgenomen. Vooral Popo, toch in het begin mijn superkip qua eitjes leggen, heeft na 19 oktober 2015 geen één eitje meer gelegd. Niks....Nada. Dat is dus heel vorig jaar niet, toen ze 3 jaar werd.
Ik heb me het hoofd gebroken wat de oorzaak kan zijn, bang dat ze misschien onzichtbaar ziekig was maar als dat zo is dan heeft zich dat nog steeds niet geopenbaard. Het is een raadsel.
Fops heeft afgelopen jaar nog wel eitjes gelegd, en ook redelijk consequent, maar wel op z'n Fops. Dat wil zeggen, een kort eierseizoen, ze begint laat en houdt ook vroeg weer op.
Nee, qua eitjes worden we niet heel erg verwend, maar qua gezelligheid des te meer. Het zijn zulke lieve en makkelijke kippen. Dus we hebben ons er inmiddels maar bij neergelegd dat het geen actieve legkippen zijn en genieten van ze zoals ze zijn, biologische stadskippen met pensioen.

Toch blijf ik het gek vinden, van die eitjes. En m'n boerenverstand kan er niets anders op verzinnen dan er maar gewoon voor te zorgen dat ze zo gezond mogelijk zijn. Dat is altijd goed, nietwaar? Vandaar dat ik me weer eens ben gaan verdiepen in het fermenteren van kippenvoer. Vanwege de vitamines, probiotica en de makkelijke vertering. Het geeft de inwendige gezondheid een kleine boost. Ik heb het zelf al eerder een poosje gedaan toen de kippen nog in de groei waren maar ben gestopt zodra ze gingen leggen. Misschien is het nu weer eens tijd om te zien of het verschil uitmaakt. Dat zou wat zijn!

Zelf krijgen de kippen hier altijd biologisch kippenvoer, soms van Van Gorp en soms van Bio-Ron. Voor het fermenteren koos ik nu voor de pluimvee-mix van Bio-Ron omdat dat hele granen zijn, zo onbewerkt en zo puur mogelijk en nog vol groeikracht. Om een of andere reden heb ik het idee dat dat beter is, hoewel het fermenteren ook met pelletkorrels kan en word gedaan.

Het proces is eigenlijk heel makkelijk. Je hebt alleen een glazen pot*, schoon water en voer nodig.. en een beetje geduld. (*Een plastic of stenen pot kan ook, alleen nooit metaal.)

-Je begint met een schone gesteriliseerde pot. (Met mijn 2 kippen heb ik aan volume genoeg aan een grote pindakaaspot.) En vult dat voor ongeveer 1/3 met droog kippenvoer.
-Vervolgens giet je daar schoon water overheen. Hoewel er hier in Brabant lekker zacht schoon water uit de kraan komt kook ik het zelf altijd eerst een keertje op en laat dat afkoelen. Zorg dat het voer ruim voldoende onder water staat want het voer gaat nog zwellen en moet ook dan te allen tijde onder water blijven. De plastic deksel ligt er maar losjes op, niet helemaal dichtgedraaid.
-Laat het een paar dagen bij kamertemperatuur staan zodat het fermentatieproces op gang kan komen. Roer het dagelijks even door.

Dat is alles. Er hoeft dus verder niets bij. Het fermenteren komt vanzelf op gang door de wilde gisten die overal aanwezig zijn. In de lucht, op het voer, overal. Je herkent het proces aan de belletjes die na verloop van tijd op de oppervlakte verschijnen en de zurige lucht. Afhankelijk van het seizoen en de temperatuur is het voer dan na zo ongeveer 3-5 dagen klaar om aan de kippen te geven.

Droog versus nat gefermenteerd voer.
Schep dan een paar lepels uit de pot in een bakje voor de kippen. Hoeveel voer je nodig hebt merk je snel genoeg. Zoveel dat het op het einde van de dag op is. Ik heb zelf ongeveer 5 à 6 eetlepels per dag.
Haal niet ál het voer en vocht uit de pot maar zorg dat er een flink restje achterblijft. Vul dat weer aan met nieuw droog voer en wat schoon (gekookt/afgekoeld) water en roer het goed door. De volgende dag kun je daar weer het voer voor de kippen uithalen en met nieuw voer/water weer aanvullen zodat alles ruim onder staat.. enz. enz.

Ik blijf zelf zo trouwens niet eindeloos doorgaan met bijvullen. Na ongeveer anderhalve week zet ik een nieuwe pot op waar ik na een halve week op overga. Dit om ervoor te zorgen dat mogelijke slechte bacteriën niet de overhand kunnen krijgen. Vertrouw sowieso altijd op je neus, ruik aan het mengsel. Zolang het zurig ruikt kun je het met een gerust hart aan de kippen geven. Zodra het wat schimmelig of anderszins bedorven ruikt meteen weggooien en opnieuw beginnen.

De kippetjes zijn er hier dol op. In eerste instantie eten ze eerst de lekkerste granen eruit, maar op het eind van de dag is het hele schoteltje toch leeg.

Overigens heb ik hiernaast ook nog steeds een bakje met droge biologische legkorrels in de ren hangen voor de dagen dat ik 's ochtends soms vergeet ze meteen eten te geven. En ook nog vers groenvoer, water, kippengrit en wat levende meelwormpjes om de variatie erin te houden.
Nu ben ik dit keer nog niet zo heel lang bezig met dit gefermenteerde voer, ongeveer 3 weken dus wellicht is het nog te vroeg om conclusies te trekken, maar we hebben alvast sindsdien geen slappig drolletje meer gehad. Dat is al iets.
Ik hou jullie op de hoogte, en reken maar dat ik het wereldkundig maak als Popo tóch weer besluit om een eitje te gaan leggen!!

dinsdag 14 februari 2017

C: Gereedschap gereed!

Voor iemand die zoveel in de moestuin werkt ga ik opvallend nalatig met m'n tuingereedschap om, realiseerde ik me opeens. Ik zie ze voornamelijk als gebruiksvoorwerpen die gebruikt worden, niet verzorgd. Dus zo gebeurt het steeds weer dat ze na gedane arbeid vies en vuil in het schuurtje belanden tot ik ze weer nodig heb, zonder daar verder ook maar eventjes bij stil te staan. De focus ligt vooral op het stukje grond dat ik ermee bewerkt heb, of de struik die ermee is opgegraven... en hoe mooi dat er nu bij ligt. Niet op het gereedschap zelf uiteraard, want dat is vanzelfsprekend, daar zijn ze immers voor gemaakt.

Waarom ik het nu opeens anders ging zien weet ik niet precies. Voortschrijdend inzicht wellicht, of een plotselinge inval van wijsheid die ik eigenlijk al steeds in me had maar nooit aan het licht liet komen.  Hoe vaak hoor je wel niet zeggen dat goed werk begint bij goed gereedschap. In m'n eigen atelier of in de werkplaats is dat al lang doorgedrongen, alles zoveel mogelijk schoon en geordend. Waarom op de moestuin dan niet?
In een flits zag ik buurman Frits in m'n herinnering terug, hoe hij vroeger met een zeis het gras maaide en een slijpsteentje in z'n overal had zitten waar hij met regelmaat z'n zeis een scherp glimmend randje mee gaf. Of hoe een andere buurman alles aan haakjes geordend aan de muur had hangen. Vervolgens keek ik naar m'n eigen aangekoekte gereedschap dat als een rommeltje in een hoekje van m'n tuinhuisje lag..  Hier klopt iets niet Chantal! Dit kan beter, respectvoller en duurzamer.
 
Dus zo begon een goed voornemen. Ik verzamelde al het tuingereedschap bij elkaar, nam het mee naar huis en begon het schoon te borstelen. Al het aangeklonterde zand eraf waaronder hier en daar al roest en splinters aan het ontwikkelen waren. Vervolgens met een sopje van groene zeep en een ruw sponsje alles schoongemaakt. Het metaal én de houten stelen. Jeetje zeg, daar knapten ze al een heel stuk van op. En zo op een rijtje naast elkaar te drogen in het zwakke winterzonnetje voelde ik me opeens een beetje schuldig. Gereedschap in de tuin is zo onmisbaar, ze verlichten het werk enorm en zoals ze nu als soldaatjes helemaal opgepoetst stonden te blinken bracht dat besef helemaal naar voren dat ik niet echt aardig voor ze was geweest al die tijd.

Nadat ze een paar dagen hadden staan drogen onder het afdak begon ik aan de volgende stap. De houten stelen werden licht opgeschuurd met schuurpapier om ze weer mooi glad en splintervrij te krijgen, de metalen delen met een staalborstel zoveel mogelijk roestvrij gemaakt en alle randjes met een vijl weer scherp gemaakt. Over dat vijlen trouwens, daar zijn op internet verschillende video's over die wel handig zijn om eerst te bekijken. Dit is een willekeurige.
Kort gezegd moet je opletten dat je consequent in de juiste hoek zit en dat je met je vijl niet op en neer gaat maar steeds maar vanuit een kant vijlt.
Vervolgens smeerde ik alle houten stelen ruim in met gekookte lijnolie (geen rauwe lijnolie want die is niet drogend.) waarna ze na een kwartiertje met een schone doek werden uitgewreven. In het begin voelt het nog steeds vettig aan maar na verloop van tijd is dat ingetrokken en zijn de houten stelen beschermd.
Alle metalen delen spoot ik in met een dun laagje WD 40 om ze te beschermen.

En zo stond alles weer schoon, scherp en ingevet klaar voor het nieuwe seizoen. Dat voelt toch wel een stukje beter. Het enige waar ik nu nog voor moet zorgen is een manier om ze in de moestuin op te hangen, zodat ze niet op hun scherpe randjes hoeven te rusten. En dat er een ruwe borstel en doek bij ligt om ze steeds schoon en droog weg te kunnen hangen.

Een paar dagen later ook alle snoeischaren die ik had verzameld, zowel van thuis als van de moestuin. Sommige zagen er zo aftands uit en schaarden zo stroef dat ze haast opgegeven leken.
Had ik dat even mis!
Eerst gingen ze weer in een sopje met een schuursponsje, flink over de bladen heen om ze zo schoon mogelijk te boenen.
Vervolgens ook hier met de vijl erover om ze weer scherp te maken. (Aan snoeischaren kun je goed zien aan welke kant van het blad je moet vijlen want daar zit al een schuin kantje, doe het ook alleen maar dáár want anders ontstaat er ruimte tussen de bladen bij het scharen en dat is niet de bedoeling.) Daarna legde ik ze weer even in een laagje water waar een heel klein beetje chloor in zat om ze te ontsmetten en liet ze na afspoelen drogen op de verwarming.
Tot slot ook hier een dun laagje WD 40 eroverheen waardoor alles weer soepeltjes bewoog en ze haast weer als nieuw leken.
Als ik eerder had geweten dat het allemaal zo makkelijk was om te doen dan was ik veel eerder in actie gekomen. Nu is het alleen nog een kwestie van bijhouden en de tijd nemen om ook na het werken in de tuin niet meteen het poortje te sluiten om naar huis te gaan, maar om te zorgen dat al het gebruikte gereedschap weer schoon en droog opgeborgen ligt, klaar voor het volgende bezoek.